Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 17 Αυγούστου 2018

ev media-logo

(ΦΩΤΟ) Νέες, εντυπωσιακές εικόνες από το κατόρθωμα των Θεοχάρη - Συκάρη. Το συγκινητικό μήνυμα του 27χρονου Βινιανίτη

Τις πρώτες του στιγμές στην Ελλάδα ύστερα από απουσία περίπου δύο μηνών, απολαμβάνει το ορειβατικό δίδυμο των Φώτη Θεοχάρη και Αντώνη Συκάρη, που γνώρισε εντυπωσιακή υποδοχή κατά την άφιξή τους, το βράδυ της Τετάρτης (30/6).1

Οι δυο ορειβάτες, κατάφεραν, την Κυριακή 20 Μαΐου 2018, νωρίς το πρωί, να προσεγγίσουν την κορυφή του Κανγκτσενγιούνγκα, στα 8.586μ. Έγιναν, αυτόματα, οι πρώτοι Έλληνες που το πετυχαίνουν, γράφοντας ιστορία.

Η ανάβαση δεν ήταν χωρίς εμπόδια, και περιλάμβανε, αρχικά, υποτροπικά δάση, βροχές και εξαντλητική υγρασία, αργότερα παγετώνες, ατελείωτες ανηφόρες - κατηφόρες και πάνω από τα 5500 μέτρα το απέραντο λευκό, πάγο, χιόνι, κακοκαιρία και θερμοκρασία της τάξης των -30 βαθμών Κελσίου. Η ομάδα ανέμενε το πολυπόθητο «παράθυρο» του καιρού ώστε να επιχειρήσει την τελική ανάβαση προς το τρίτο πιο ψηλό σημείο της Γης, όπως και έγινε.

2

«Βρίσκομαι στην κορυφή», γράφει ο 27χρονος Φώτης από τη Βίνιανη, «…πλημμύρα δακρύων και στα μάτια μου ο ορίζοντας και να νοιώθω σαν τον μικρό πρίγκηπα στον δικό μου πλανήτη, πάνω ψηλά στον θρόνο και από κάτω τα χαμηλότερα βουνά να με κοιτάνε…».

Το όνειρο έγινε πραγματικότητα και μόνο αυτοί οι δύο, οι Θεοχάρης και Συκάρης, οι πρώτοι Έλληνες του Κανγκτσενγιούνγκα, είναι σε θέση να γνωρίζουν τα συναισθήματα που προκαλεί η θέα από κει ψηλά, η θέα που σηματοδοτεί τη δικαίωση πολύχρονων κόπων και θυσιών. Πάντως, από τις νέες φωτογραφίες που έρχονται στο φως, η πρώτη λέξη που έρχεται στα χείλη είναι «δέος»· δέος για το μεγαλείο της φύσης και τον διαχρονικό αγώνα του ανθρώπου να τη φέρει, έστω και για λίγα λεπτά, στα μέτρα του.

3

Το μήνυμα του Φώτη Θεοχάρη

31 Μαΐου 2018 

Τελείωσε η αποστολή μας. Αθήνα, Ελλάδα

Να σας πω μια ιστορία....

«Τι γλυκό να σε αγαπούν...Μετά από 56 μέρες γυρίζω πίσω στο τόπο όπου γεννήθηκα, μεγάλωσα και ξεκίνησα να αγαπώ τα βουνά.

Δέος, υπερηφάνεια, γαλήνη, χαρά, ευγνωμοσύνη αυτά τα συναισθήματα ένιωσα στην κορυφή των 8586μ στο Όρος kangchenjunga αλλά επίσης τα ένιωσα όταν αντίκρισα με τα πονεμένα μου μάτια από την κακουχία, τους συγγενείς και φίλους που περίμεναν στο αεροδρόμιο, τελικά "κατέκτησα" το βουνό ή τις καρδιές των δικών μου ανθρώπων ?.
Η κορυφή ήταν το "κερασάκι στην τούρτα" μόνο που έπρεπε να φάω ολόκληρη την τούρτα για να το φτάσω το κερασάκι από τα 950μ που ξεκίνησε η πορεία προς την κορυφή 8586μ κάθε μέτρο ήταν σκληρό, επίπονο μέσα από αφιλόξενα μέρη όπως υποτροπικά δάση, παγετώνες, ατελείωτες ανηφόρες -κατηφόρες όλα αυτά μέχρι τα 5500μ, μετά η "τούρτα" έγινε μόνιμη λευκού χρώματος, με καθημερινό χιόνι και κρύο.

7

Ώρα για δράση λοιπόν και αφού στήσαμε τις σκηνές και τα πράγματα μας στα υψηλότερα Camp 1 /2 /3 /4, περιμέναμε το "παράθυρο" καιρού για την τελευταία εφόρμηση προς την κορυφή. Δεκαοχτώ μέρες μετά ήρθε η στιγμή να φύγουμε για πάνω basecamp> camp2 >camp3 >camp4 η ώρα περνούσε και 19:00 ξεκινάμε για το final push με αργό και σταθερό βήμα, ανάσα και τα μάτια μου έβλεπαν τον καθαρό έναστρο ουρανό αλλά και στο βάθος αστραπές, ένα φαντασμαγορικό θέαμα! μήπως είμαι σε όνειρο (;), μήπως είναι οι παραισθήσεις από το λίγο οξυγόνο (;), το αλτίμετρο δείχνει 8000μ ("ζώνη θανάτου"), σκέψεις όπως θα τα καταφέρω (;), τι μπορεί να πάει στραβά (;), κυριαρχούσαν στο μυαλό μου αλλά όταν άρχισα να βλέπω την κορυφή η ψυχή μου πυροδότησε το πνεύμα και το σώμα μου και μια παράξενη δύναμη με έσπρωχνε μπροστά , να μην τα εγκαταλείψω...

Βρίσκομαι στην κορυφή, πλημμύρα δακρύων και στα μάτια μου ο ορίζοντας και να νοιώθω σαν τον μικρό πρίγκηπα στον δικό μου πλανήτη, πάνω ψηλά στον θρόνο και από κάτω τα χαμηλότερα βουνά να με κοιτάνε...''Είναι ο χρόνος που έχεις ξοδέψει για το βουνό σου, που κάνει το βουνό σου τόσο σημαντικό''....
Να ευχαριστήσω ιδιαίτερα τον σχοινοσύντροφο Antonios Sykaris για την στήριξη του και την εμπιστοσύνη του και επιλογή για να σκαρφαλώσουμε το Kangchenjunga 8586m.».

6

4

8

9

10