Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

ev media-logo


«Κάποια παιδιά δεν παίζουν...». Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για τα παιδιά που δεν δακρύζουν, γιατί τα δάκρυά τους έχουν στερέψει (έντυπη)

Μας συγκλόνισε όλους η είδηση που ακούστηκε τις προάλλες από την τηλεόραση. Ένας νεαρός, στην Αμερική, 19 ετών, πήρε ένα σακίδιο με γεμιστήρες αυτόματου όπλου, πήγε στο σχολείο που φοιτούσε και άρχισε να πυροβολεί, ξεκινώντας από τον διάδρομο και προχωρώντας σε πέντε αίθουσες διδασκαλίας στον πρώτο και στον δεύτερο όροφο του κτιρίου. Τελικά πέταξε το όπλο, ένα γιλέκο και πυρομαχικά σε ένα κλιμακοστάσιο, αναμείχθηκε με τους άλλους μαθητές και κατάφερε να ξεφύγει προσωρινά έχοντας στείλει στον άλλο κόσμο 17 άτομα!

793

 

… Στην Αγγλία, από την άλλη, ένας 16χρονος νεαρός κανόνισε με έναν άλλο 14χρονο τη …δολοφονία του μέσω ίντερνετ. Νόμισε ότι αυτά που διάβαζε στα βιβλία ή που παρακολουθούσε στον κινηματογράφο, θα μπορούσαν να γίνουν και πράξη χωρίς καμιά συνέπεια.

…Στη Συρία, πέντε χρόνια μετά την έναρξη του αιματηρού εμφυλίου, κάθε μέρα δεκάδες ματωμένα παιδικά μάτια προσπαθούν να κρύψουν τον φόβο του θανάτου….

Λίγα παραδείγματα μονάχα, ένα μικρό δείγμα των θέσης του παιδιού στον πλανήτη μας, εν έτει 2018, όταν κάθε βιαιότητα θα έπρεπε να είχε εκλείψει μετά από όσα έχει τραβήξει η ανθρωπότητα στο πέρασμα της ιστορίας.

Δυστυχώς όμως αθώες ψυχές πληγώνονται ακόμα και από αυτούς που τις «έφεραν» στον κόσμο. Αθώα παιδικά κορμιά γίνονται «επιχειρήσεις» που υπόσχονται καλά κέρδη και αθώα παιδικά μάτια έχουν πάψει πια να δακρύζουν γιατί, απλά, τα δάκρυα τους έχουν στερέψει.

Πολύ - πολύ συχνότερα απ' ότι πιστεύουμε συμβαίνει παιδιά του δρόμου να κακοποιούνται από αστυνομικούς ή να προσλαμβάνονται ως στρατιώτες. Παιδιά, μόλις έξι ετών να εργάζονται αλυσοδεμένα και να εξαναγκάζονται σε πορνεία, ενώ άλλα φυλακίζονται σε απάνθρωπες συνθήκες και μοιράζονται τα ίδια κελιά με ενήλικες. Παιδιά των σύγχρονων δυτικών κοινωνιών εξυπηρετούν τις σεξουαλικές ορέξεις των γονιών τους και αντί για μια ζεστή αγκαλιά, να ξυλοκοπούνται από αυτούς ενώ δάσκαλοι έχουν το δικαίωμα της σωματικής τιμωρίας!

Μερικά στοιχεία μιας σχετικής έρευνας είναι συγκλονιστικά:

Την τελευταία δεκαετία, περισσότερα από 2.000.000 παιδιά έχουν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια πολέμων, περισσότερα από 4.000.000 έχουν επιβιώσει παρά τον ψυχικό ακρωτηριασμό που υπέστησαν, ένα εκατομμύριο παιδιά έχουν μείνει ορφανά ή έχουν αποχωριστεί τις οικογένειές τους εξαιτίας του πολέμου. Στο Σεράγεβο, στη Βοσνία - Ερζεγοβίνη, το 55% των παιδιών έχουν πυροβοληθεί, το 66% έχουν βρεθεί σε τέτοια κατάσταση που πίστεψαν ότι θα πεθάνουν ενώ το 29% νιώθουν αβάσταχτη θλίψη.

Τα παιδιά είναι ίσως οι καλύτεροι στρατιώτες. Και αυτό γιατί, είναι πιο υπάκουα, δεν αμφισβητούν τις διαταγές και είναι ευκολότερο για τους ανήλικες να τα επηρεάσουν. Το κυριότερο όμως είναι ότι δε ζητούν αμοιβή.

Όπως αναφέρεται σε σχετική έκθεση του ΟΗΕ, παιδιά κάτω των 15 ετών υπηρετούν σε τακτικές ή παραστρατιωτικές δυνάμεις σε τουλάχιστον 25 εμπόλεμες ζώνες. Η αναγκαστική στρατολόγηση γίνεται πολύ συχνά με την τακτική της σκούπας. Παιδιά, αρπάζονται δια της βίας από τα σπίτια, τις εκκλησίες, τα σχολεία ακόμα και τα παιδικά πάρτι.

Η παιδικότητα του "παιδιού στρατιώτη» δεν πρέπει απλά να εξαφανιστεί. Πρέπει να συνθλιβεί. Και για να επιτευχθεί αυτό, θα πρέπει τα παιδιά αυτά, να υποστούν σκληρά βασανιστήρια, όπως για παράδειγμα να προβούν σε ωμότητες ακόμα και εναντίον των οικογενειών τους.

Στη Σιέρα Λεόνε, η παραστρατιωτική οργάνωση, Ενωμένο Επαναστατικό Μέτωπο ανάγκασε τα παιδιά που είχε συλλάβει να εκτελέσουν τους συγγενείς τους.

Κι αν αυτά φαίνονται μακρινά και δύσκολα μας αγγίζουν, ας ρίξουμε μια ματιά και στη χώρα μας. Τα παιδιά των φαναριών, τα παιδιά που ζουν και εργάζονται το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας τους στους δρόμους, σύμφωνα με τελευταία μελέτη της ΑΛΚΟ που έγινε για λογαριασμό της UNICEF, υπολογίζεται ότι φθάνουν τις 5. 800.

Η ηλικιακή τους ομάδα κυμαίνεται από 2-15 ετών, είναι ολοένα και περισσότερο ελληνόπουλα και όχι παιδιά μεταναστών, ενώ σύμφωνα με τις συντηρητικότερες εκτιμήσεις αποφέρουν περίπου 30 εκ. ευρώ το μήνα στους εργοδότες τους. Από αυτά το 61% είναι αγόρια ενώ το 10% εξ αυτών είναι ηλικίας έως 5 ετών.

Τα παιδιά αυτά δραστηριοποιούνται σε όλο το Λεκανοπέδιο. Κατοικούν σε υπόγεια, σκηνές, πρόχειρους καταυλισμούς, ακόμα και σε βαγόνια, εγκαταλελειμμένα αυτοκίνητα κ.λ.π. ενώ το 2% δηλώνουν άστεγα. Πολλά δηλώνουν ότι τους επιβάλλονται τιμωρίες αν δεν θελήσουν να πάνε για δουλειά ή κάνουν μικρή είσπραξη. Εκτός από το ξύλο, αναφέρουν και άλλες τιμωρίες. Αν δεν δουλέψουν, οι εργοδότες δεν τους δίνουν φαγητό και τα απειλούν να τα διώξουν από το μέρος που διαμένουν. Η μέση ημερήσια είσπραξη κάθε παιδιού ανέρχεται σε 20 έως 25 ευρώ.

Όλοι οι γονείς θέλουμε να προσφέρουμε στο παιδί μας, όλα όσα χρειάζεται για να γίνει ένας ευτυχισμένος ενήλικας αλλά και ένα χρήσιμο μέλος της αυριανής κοινωνίας.

Παρακάτω, ακολουθούν μερικοί χρυσοί κανόνες, για να γίνουμε καλύτεροι γονείς:

1) Πρέπει να ακούμε περισσότερο και να μιλάμε λιγότερο. Καλό θα ήταν να αποφεύγουμε τα κηρύγματα και να δείχνουμε προσοχή στις ανησυχίες του.

2) Δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς. Σταματήστε να ελπίζετε ότι θα κάνετε τα πάντα τέλεια. Δεν θα σας ανταμείψουν, αντίθετα, θα φροντίζουν να σας υπενθυμίζουν τις αποτυχίες σας.

3) Πείτε ναι στις παραδόσεις. Αδράξτε ευκαιρίες για συνεύρεση μαζί τους, στο πρωινό ή το μεσημεριανό. Χαρείτε τις γιορτές με έναν ιδιαίτερο τρόπο. Επιδιώξτε τις συναντήσεις με τους παππούδες και τις γιαγιάδες.

4) Η πειθαρχία είναι σημαντική. Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν τα όρια τους αλλά σε καμία περίπτωση η πειθαρχία δεν είναι συνώνυμο της τιμωρίας.

5) Ψάξτε τις αιτίες της συμπεριφοράς του. Μάθετε να ξεχωρίζετε τις πραγματικές αιτίες που κρύβονται πίσω από τη συμπεριφορά του παιδιού σας και μην μένετε στις επιφανειακές αντιδράσεις.

6) Μην σπαταλάτε ενέργεια για ασήμαντα πράγματα! Η παραμικρή αταξία δεν πρέπει να γίνεται θέμα. Ξεκαθαρίστε ποιες συμπεριφορές θεωρείτε απαράδεκτες (πχ παιχνίδια με σπίρτα) αλλά αφήστε το να αποφασίσει μόνο του πόσο θα φάει.

7) Προσπαθήστε να είστε δίπλα του! Όταν είναι στεναχωρημένο, ρωτήστε το τι έχει, μιλήστε του, δείξτε του πόσο συμμερίζεστε το πρόβλημα του.

8) Παρατηρείστε το παιδί σας. Ένα άτονο πρόσωπο, το απόμακρο βλέμμα, οι σκυφτοί ώμοι, είναι σημάδια ενός μηνύματος... (Όχι δεν θέλω!).

9) Τα παιδιά κάνουν ότι κάνετε. Εάν πείτε στο παιδί σας να μη μιλά άσχημα και εσείς σε ένα δευτερόλεπτο αρχίσετε να βρίζετε... το παιδί θα κάνει ακριβώς αυτό που κάνετε. Με λίγα λόγια το παιδί θυμάται τη συμπεριφορά και όχι τα λόγια σας.