Δευτέρα, 17 Δεκεμβρίου 2018

ev media-logo


Ευαίσθητες χορδές. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για την Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία και τον Γολγοθά των οικογενειών (έντυπη έκδοση)

Στις 3 Δεκεμβρίου γιορτάστηκε η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία (ΑμεΑ) όπως καθιερώθηκε το 1992 από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ που υιοθέτησε το Πρόγραμμα δράσης για τα ΑΜΕΑ.amea-amaxidio-plateia1

Η Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρία δίνει την ευκαιρία στις κυβερνήσεις, στους οργανισμούς και στις κοινωνίες να εστιάσουν την προσοχή τους στα δικαιώματα και τις δυνατότητες των ανθρώπων με αναπηρία. Να μην ξεχνάμε ότι το 7-10% του παγκόσμιου πληθυσμού πάσχει από μια αναπηρία, γεγονός που σημαίνει ότι μπορεί να υπάρχουν περισσότεροι από 500 εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο με κάποια μορφή της. 

Η κρίση που μαστίζει τη χώρα οδήγησε, νομοτελειακά, σε αθρόες περικοπές της χρηματοδότησης όσων δομών προνοιακού χαρακτήρα είχαν αναπτυχθεί μέχρι τότε· και μην νομίζετε ότι η χώρα μας ήταν ποτέ περήφανη για τον αριθμό και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών αυτού του είδους. Πάντα υπολειπόμασταν από τις υπόλοιπες «προηγμένες» χώρες, ακόμη και την εποχή που εθελοτυφλώντας επαιρόμασταν ότι είμαστε η «τριακοστή πιο πλούσια χώρα στη γη»! 

Τέλος πάντων… Μέσα στη δίνη της πιο χαλεπής κατάστασης που βίωσε η χώρα στο διάστημα της ζωής σχεδόν όλων των… εν ζωή πολιτών της, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που στέκονται στο ύψος των περιστάσεων και διεκδικούν απόλυτα το δικαίωμά τους να «θρώσκουν άνω». Ο λόγος για τους εκπαιδευτικούς και τους υπεύθυνους των σχολείων ειδικής αγωγής της πόλης μας αλλά και τους ανθρώπους των δημοτικών δομών όπως είναι το Κέντρο Δημιουργικής Απασχόλησης Παιδιών με Αναπηρία «Ανεμώνη», το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων αλλά και ο Σύλλογος Γονέων ΑμεΑ. 

Την Δευτέρα που μας πέρασε, ξεπερνώντας κάθε εμπόδιο - ακόμα και… καιρικό, βγήκαν με τα παιδιά στους δρόμους της πόλης και ενημέρωσαν τους συμπολίτες μας για τα προβλήματα και τις δυνατότητες ένταξης που έχουν τα άτομα με αναπηρίες προσπαθώντας να ευαισθητοποιήσουν όσο το δυνατόν περισσότερους. 

Επίσης στις 29 Νοεμβρίου, συμμετείχαν στις εκδηλώσεις του Συλλόγου Γονέων ο οποίος με την υποστήριξη της αεικίνητης, ακούραστης και αποτελεσματικής προέδρου του, της Τασίας Κριπάση-Μπάρκα, είχε ετοιμάσει μια γιορτή στο Γυμναστήριο του εθνικού σταδίου, με κόπο και μεράκι, όχι για να δείξουν τα παιδιά ότι «κι αυτά μπορούν» αλλά για να γευτούν την αίσθηση της δημιουργίας και της χαράς που δίνει κάθε πνευματικό έργο και κάθε επίπονη προσπάθεια όταν ολοκληρωθεί – κάτι που και πολλοί αρτιμελείς θα έπρεπε ίσως να δοκιμάσουν καμιά φορά!

Θα έλεγε ίσως κανείς, ότι το έργο αυτών των εκπαιδευτικών –καίτοι αξιέπαινο- δεν είναι και τόσο διαφορετικό από το έργο τόσων και τόσων άλλων, αφού στο κάτω – κάτω δεν είναι παρά η δουλειά τους. Δεν είναι όμως έτσι. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στον τρόπο με τον οποίο κοιτάζουν τους μαθητές τους και στην αγάπη που ξεχειλίζει σε όλες τους της κινήσεις για να καταλάβει ότι οι άνθρωποι αυτοί επιτελούν στο ακέραιο το καθήκον τους, ή μάλλον το υπερβαίνουν. 

Και πρόκειται για ένα καθήκον δύσκολο και επώδυνο, όπως θα μπορούσε πολύ καλά να μας πληροφορήσει ο καθένας από τους γονείς αυτών των παιδιών, γονείς που περνάνε το δικό τους Γολγοθά και έχουν να αντιμετωπίσουν εκτός από την αναπηρία του παιδιού τους και την αντιμετώπιση μιας «ανάπηρης» κοινωνίας που γίνεται πολύ συχνά επικριτική, σκληρή και άτεγκτη απέναντι όχι μόνο στα παιδιά αλλά και στους ίδιους.

Τα τελευταία τέσσερα χρόνια τα άτομα με αναπηρία, χρόνιες παθήσεις και οι οικογένειές τους βιώνουν σε πολύ μεγαλύτερη ένταση τη φτώχεια την ανεργία και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η αναπηρική οικογένεια από την πρώτη στιγμή ζήτησε ουσιαστική προστασία και αντ’ αυτής βρέθηκε αντιμέτωπη με ενορχηστρωμένες επιθέσεις που αμαυρώνουν τη δημόσια εικόνα για την αναπηρία είτε για να καλυφθούν ανεπαρκείς πολιτικές προστασίας τους είτε για να καλυφθούν οι πραγματικά υπεύθυνοι για ανεξέλεγκτες δημόσιες δαπάνες.

Κλείνοντας αυτό την ελάχιστη αναφορά ας δούμε ορισμένα πράγματα σχετικά με τους ανάπηρους. Μερικές φορές βρισκόμαστε σε άβολη θέση, ακριβώς επειδή δεν ξέρουμε πώς να φερθούμε και αυτό δεν πρέπει να επιτρέψουμε να μας κάνει να φερόμαστε με αγένεια ή σκληρότητα.

Να θυμάστε ότι μόνο και μόνο επειδή κάποιος βρίσκεται σε αναπηρικό καροτσάκι, δε σημαίνει ότι είναι άρρωστος. Πολλοί άνθρωποι τα χρησιμοποιούν, αλλά κατά τα άλλα είναι απολύτως υγιείς και δυνατοί..

• Όταν μιλάτε με έναν φίλο σε αναπηρικό αμαξίδιο, προσπαθήστε να κατεβείτε στο επίπεδο του, γονατίστε ή καθίστε σε μια καρέκλα. 

Μη στηρίζεστε στο αμαξίδιο και μην το αγγίζετε χωρίς να ρωτήσετε. Επίσης μην σπρώξετε χωρίς να ρωτήσετε. • Μπορείτε να χρησιμοποιείτε λέξεις όπως "να δούμε", "ας ακούσουμε", "ας περπατήσουμε" και "ας τρέξουμε" όταν μιλάτε με φίλους που έχουν ειδικές ανάγκες. • Μπορείτε να ζητάτε από τους ανθρώπους που έχουν προβλήματα ομιλίας να επαναλάβουν αυτό που είπαν αν δεν το καταλάβατε με την πρώτη και αν θέλετε επαναλάβετε αυτό που νομίζετε ότι είπαν ώστε να σας απαντήσουν με "ναι " ή "όχι".

• Αν μιλάτε με κάποιον που έχει ένα πρόβλημα ομιλίας, προσπαθήστε να κάνετε ερωτήσεις που απαιτούν μόνο σύντομες απαντήσεις ή ένα νεύμα του κεφαλιού.

• Εάν υπάρχει κάποιος διερμηνέας που σας βοηθά να μιλήσετε με ένα κωφό άτομο, μιλήστε με το κωφό άτομο, όχι στον διερμηνέα.

• Εάν ένα κωφό άτομο μπορεί να διαβάζει τα χείλη σας, θα πρέπει να σας βλέπει. Βεβαιωθείτε ότι σας προσέχει πριν αρχίσετε να μιλάτε. Κρατήστε τα χέρια σας μακριά από το πρόσωπό σας και αποφεύγετε να μασάτε τσίχλα. Χρησιμοποιήστε σύντομες, απλές προτάσεις. Αν σας διευκολύνει μπορείτε να γράψετε αυτό που θέλετε.

• Μη μιλάτε δυνατά όταν μιλάτε σε τυφλούς. Ακούνε όπως κι εσείς.

• Αν χρειαστεί να καθοδηγήσετε ένα τυφλό άτομο, προσφέρετε το μπράτσο σας και μην πιάνετε το δικό του.

• Όταν μιλάτε με ένα τυφλό άτομο, να του πείτε πότε θα φύγετε αλλιώς δεν θα το καταλάβει.

• Μη χαϊδεύετε ή μην παίζετε με σκύλους βοήθειας, εάν πρώτα δεν ρωτήσετε τον ιδιοκτήτη τους εάν το επιτρέπει.

• Όταν μιλάτε με κάποιον που έχει περιορισμένες διανοητικές ικανότητες, να είστε υπομονετικοί. Δώστε του χρόνο να επεξεργαστεί αυτό που λέτε και να αντιδράσει. Μιλάτε με απλές και σύντομες προτάσεις. Αν βρίσκεστε σε δημόσιο χώρο με πολλούς περισπασμούς σκεφθείτε να πάτε σε ένα πιο ήσυχο μέρος.

• Εάν ένας ενήλικας έχει νοητική αναπηρία, αντιμετωπίστε τον και πάλι ως ενήλικα.

• Και πάνω απ’ όλα σκεφθείτε ότι η αναπηρία οποιασδήποτε μορφής δεν είναι αδίκημα και ότι οι ρόλοι μπορούν ανά πάσα στιγμή να αντιστραφούν!