Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα


Αλληλοαναιρούμενα μηνύματα. Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα. «Ποια είναι η πραγματική Ελλάδα;», αναρωτιέται (έντυπη έκδοση)

Η αλήθεια είναι ότι ζούμε σ' έναν κόσμο που εκπέμπει συνεχώς μεταβαλλόμενα και αντικρουόμενα μηνύματα. Προσπαθώντας κανείς να αποκωδικοποιήσει το ένα, καταλήγει να συγχέει τους κώδικες του άλλου, σε σημείο που να μπορεί να οδηγηθεί στην ολοκληρωτική σχιζοφρένεια, αν δεν αντιληφθεί ακριβώς την πολυπλοκότητα και την πολυσχιδή διάσταση της κοινωνίας μας.

733

Ας πάρουμε για παράδειγμα το ελληνικό θαύμα του καλοκαιριού του 2004, όταν αποδείχτηκε περίτρανα ότι όλες οι ανθρώπινες αρετές είναι γραμμένες στο "ελληνικό γονίδιο" (!). Τι δρόμοι φτιάχτηκαν, τι τέλειες εκδηλώσεις διοργανώθηκαν, πόσο ο ελληνικός αθλητισμός ανυψώθηκε στα ουράνια, τι αναγέννηση των 12 ολύμπιων θεών πραγματοποιήθηκε με την ποδοσφαιρική νίκη στην Πορτογαλία.

Κι από την άλλη, δέκα μόλις χρόνια μετά, άρχισε μια οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου, και η κοινωνία μας εμφανίστηκε διαλυμένη, στην οποία τα μικροσυμφέροντα καταπατούν το κοινό καλό εμποδίζοντας το ορθοπόδισμα του κράτους, την κατασκευή νέων έργων, την ανάπτυξη.

Ποια είναι λοιπόν η πραγματική Ελλάδα; Έτσι όπως τέθηκε το ζήτημα ο καθένας καταλαβαίνει ότι ασφαλώς δεν είναι η Ουτοπία, αλλά δεν είναι και το ασθμαίνον μετεμφυλιακό κρατίδιο των Βαλκανίων, παρά την σοβούσα κρίση. Άπαξ και η παραδοχή αυτή γίνει αισθητή, τα πάντα ερμηνεύονται καθώς τα πάντα μπορούν να συμβούν. Οποιαδήποτε ακραία τοποθέτηση, αντίθετα, οδηγεί αναγκαστικά σε δυσκολία ερμηνείας των φαινομένων.

Σε τόσο χτυπητά παραδείγματα όμως το να πάρει κανείς την ενδιάμεση στάση είναι σχετικά εύκολο. Τι γίνεται όμως με τον περιβόητο εθνικισμό μας, τον οποίο επικαλούνται ανά πάσα στιγμή οι πάντες; Πότε πρέπει να είμαστε υπερήφανοι και πότε θα πρέπει - αν πρέπει πράγματι - να κάνουμε την αυτοκριτική μας;

Τον τελευταίο μήνα οι τουρκικές προκλήσεις στο Αιγαίο έχουν αυξηθεί. Τα αεροπλάνα τους πολλαπλασίασαν τις εισόδους στον ελληνικό εναέριο χώρο, μια εποχή μάλιστα που εμείς κάνουμε ότι μπορούμε για να τους βοηθήσουμε να μπουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, και να μετεξελιχθούν σε μια σύγχρονη κοινωνία με δημοκρατικούς θεσμούς. Αν αυτό δεν είναι αχαριστία και άσκηση κακής γειτονίας τότε τι είναι; Δεν είναι σωστό να αισθανόμαστε προσβεβλημένοι και τουλάχιστον αδικημένοι; Δεν είναι δικαιολογημένοι όσοι -έστω και λίγοι αιθεροβάμονες - θα ζητούσαν μια πιο σκληρή πολιτική απέναντί τους, κάποια επίδειξη της ελληνικής μας ισχύος;

Αν κάποιος είχε ζήσει τα ανεπανάληπτα συλλαλητήρια της Θεσσαλονίκης προ δεκαετίας για την ελληνικότητα της Μακεδονίας, δεν θα έπρεπε σήμερα να αισθάνεται τουλάχιστο προδομένος από τις κυβερνήσεις που μεσολάβησαν για τον χειρισμό του θέματος, καθώς πλέον σ' ολόκληρη τη γη η ΠΓΔΜ αναφέρεται για συντομία ως "Μακεδονία";

Σαφώς υπό το πρίσμα όλων αυτών, δικαιολογούνται εξάρσεις και αντιδράσεις για το δικαίωμα των μεταναστών να κρατήσουν την ελληνική σημαία στις παρελάσεις και μάλιστα κατά τη διάρκεια εκδηλώσεων ακραιφνώς ελληνικών, όπως είναι η γιορτή της 28ης Οκτωβρίου, όπου το ελληνικό πνεύμα και πάθος μεγαλούργησε διδάσκοντας πως από τότε και στο εξής "δεν θα πολεμούν οι Έλληνες σαν οι ήρωες, αλλά οι ήρωες σαν Έλληνες". Αυτό σε συνδυασμό με μια λογική αντίδραση ορισμένων γονέων που δεν μπορούν να δικαιολογήσουν την απροσδόκητη ικανότητα κάποιων αλλοδαπών μαθητών να ξεπεράσουν τα δικά τους παιδιά στα μαθήματα, ανοίγει το δρόμο σε αντιδράσεις που φαντάζουν δικαιολογημένες.

Έχοντας αυτά υπ' όψιν, αισθάνεται κανείς τουλάχιστον αμήχανα, όταν από την άλλη άποψη τον βομβαρδίζουν με αντιρατσιστικά συνθήματα, με την υποχρέωση της κοινωνίας να είναι ανεκτική, με την ανάγκη για πολυπολιτισμικότητα και όλα αυτά.

Όπως όμως συνέβη με τους Ολυμπιακούς Αγώνες και με την κρίση, η αλήθεια δεν είναι μία - ποτέ δυστυχώς.

Οι Τούρκοι πιστεύουν ότι δεν παραβιάζουν τα σύνορά μας. Καμιά χώρα δεν έχει αυτό το περίεργο καθεστώς, τα σύνορά της δηλαδή στον αέρα να είναι μεγαλύτερα από τα θαλάσσια. Εμείς έχουμε 8 μίλια παραθαλάσσια ζώνη και 10 εναέρια. Υποστηρίζουν λοιπόν ότι θα έπρεπε και η εναέρια ζώνη να είναι 8 μίλια. Γι' αυτό μπαίνουν συνέχεια σε αυτά τα 4 μίλια, θέλοντας να μη χάσουν το "νόμιμο" δικαίωμά τους.

Από την άλλη, όλες οι χώρες έχουν αιγιαλίτιδα ζώνη 12 μιλίων. Αν εμείς το εφαρμόζαμε αυτό, τότε σε όλο το Αιγαίο που είναι κατάσπαρτο με νησάκια δεν θα έμενε καθόλου χώρος για διεθνή ύδατα. Και αυτό δεν θα άρεσε καθόλου σε Αμερικανούς, Εγγλέζους, Γερμανούς, Γάλλους, Πολωνούς, Ρώσους Ρουμάνους, Ιταλούς, Σκανδιναβούς και όσους άλλους κινούνται μέσω του Αιγαίου στη Μαύρη Θάλασσα.

Το ελληνικό θαύμα της Β. Ηπείρου, το 1940, η εκδίωξη των Ιταλικών στρατευμάτων υπήρξε ένα από τα ορόσημα της Ελληνικής Ιστορίας. Την ίδια εποχή η Βουλγαρία ήταν εχθρός και διεκδικούσε την κάθοδό της στο Αιγαίο, αποβλέποντας στη Θεσσαλονίκη.

Στο πρόγραμμα Erasmus, όμως, που υλοποιεί το 3ο Δημοτικό Σχολείο συναντηθήκαμε την περασμένη εβδομάδα με δασκάλους από την Ιταλία και τη Βουλγαρία με τους οποίους δεν είχαμε πλέον να μοιράσουμε τίποτα αποδεικνύοντας ότι τα σύνορα, οι εθνικιστικές εξάρσεις, και οι αγώνες για τη σημαία είναι ξεκάθαρα συγκυριακά και δεν έχουν σχέση με τα άτομα. Η αξία των αγώνων είναι αδιαμφισβήτητη και ο ηρωισμός που επιδεικνύεται είναι παράδειγμα προς μίμηση σε παράλληλες συνθήκες. Σε περιστάσεις ειρήνης όμως, εκείνο που πρέπει να υπερέχει είναι η μεγαλοψυχία και η συγκατάβαση.

Γιατί μόνο έτσι δεν θα βραχυκυκλώνει ο πολίτης και ιδιαίτερα ο νέος όταν το εθνικό φρόνημα έρχεται σε αντιπαράθεση με τον εθνικισμό που επιβάλλεται έξωθεν και από αίτια που έχουν να κάνουν είτε με τη φτώχεια, είτε με την αγραμματοσύνη είτε με τις εθνικές ήττες ή επιτυχίες.