Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

 


Όψεις ενός νομίσματος. Ο Διονύσης Παρούτσας αναρωτιέται εάν η ανθρώπινη φύση είναι εγγενώς κακή και μισαλλόδοξη, ψάχνοντας αχτίδες ελπίδας

Ο Ζαχαρίας Ζηνέλης είναι ένας θεολόγος καθηγητής από την Καστανιά που έγραψε ένα ογκωδέστατο βιβλίο γεμάτο ιστορικές μαρτυρίες από την περίοδο 1940-1950 που αφορούν τις τραγικές συνθήκες που επικράτησαν στην ευρύτερη περιοχή του χωριού του κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Το βιβλίο αυτό θα παρουσιαστεί στο κοινό την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου το πρωί, στην Αθήνα στο Κέντρο Ρουμελιωτών.plevris zinelis_stefanopoulos

Ο αγαπητός Ζαχαρίας, θεώρησε σκόπιμο να μου κάνει την τιμή, μιας και ασχολούμαι με το γράψιμο, να μου ζητήσει να είμαι ένας εκ των εισηγητών του βιβλίου του. Όλες τις τελευταίες δεκαπέντε μέρες λοιπόν, περιηγούμενος τις σελίδες του βίωσα μια άνευ προηγουμένου εμπειρία καθώς για μας που γεννηθήκαμε μετά το 1960, όλα αυτά που περιγράφονται εκεί μέσα είναι απλά ακατανόητα. Πώς να ερμηνεύσει κανείς την εξαχρείωση της ανθρώπινης υπόστασης, πώς να εξηγήσει την πνευματική κατάσταση στην οποία περιέρχονται οι άνθρωποι όταν χωρίς κανέναν ενδοιασμό πυροβολούν σκοτώνουν και βασανίζουν αδιάκριτα γυναίκες, παιδιά, χωριανούς, συγγενείς;

Θα έλεγε κανείς ότι γενεσιουργός αιτία όλης αυτής της απάνθρωπης συμπεριφοράς είναι η αγραμματοσύνη και η αμορφωσιά. Είναι λογικό, την δεκαετία του 1940 οι άνθρωποι να ήταν λιγότερο ενημερωμένοι, λιγότερο μορφωμένοι, λιγότερο πολιτισμένοι. Όλα αυτά, συνδυασμένα με τις εξουθενωτικές συνθήκες που επέβαλε ο πόλεμος, θα μπορούσαν να οδηγήσουν στους αποκεφαλισμούς, τις σφαγές, τις εκατόμβες. Και φυσικά, αν θέλουμε να είμαστε λίγο αισιόδοξοι θα μπορούσαμε να πούμε ότι σήμερα δύσκολα θα επαναλαμβάνονταν.

Αυτή ήταν και η προσωπική μου αντιμετώπιση, ώστε να καταφέρω να βγάλω μέχρι τέλους το διάβασμα. Εντούτοις,  αυτό διήρκεσε μέχρι που ανακοινώθηκε η ασθένεια του γνωστού νεοδημοκράτη βουλευτή Θανάση Πλεύρη, ο οποίος πολλές φορές έχει απασχολήσει την επικαιρότητα με τις κατά καιρούς ακραίες θέσεις του.

Με το που αρρώστησε ο άνθρωπος, γέμισε το διαδίκτυο με απίστευτα δημοσιεύματα που εύχονταν –στην καλύτερη περίπτωση- τον θάνατό του! Δεν θα μπορούσα να εκφράσω καλύτερα τα συναισθήματα που με κατέκλυσαν, από την Έλενα Ακρίτα στα προχθεσινά "ΝΕΑ":

"Η, κατά τα άλλα, άκρως σεβαστή ανωνυμία του διαδικτύου γίνεται η κοπριά όπου φυτρώνουν όλα τα άνθη. Τα άνθη του κακού, τα άνθη της σήψης, τα άνθη του φανατισμού που φτάνει – έφτασε; - τα όρια του τζιχαντισμού. Τώρα καταριόμαστε "καλό ψόφο" και "καρκίνο στα παιδιά σου". Αργότερα θα κάνουμε κι ό,τι μπορούμε για να τον εξασφαλίσουμε κιόλας.

Αλλωστε, από την μισαλλοδοξία στη δολοφονία μια χαντζάρα δρόμος. Όπως μια χαντζάρα δρόμος η διαδρομή από το "θάνατος στους φασίστες" στον θάνατο από τους φασίστες: Θάνατο στους κομουνιστές, στους αναρχικούς, θάνατος στους αλλόφυλους, στους αλλόθρησκους, θάνατος στους άθεους, στους γκέι, στους υπέρβαρους, τα προσφυγόπουλα. Θάνατος και Καιάδας για τους ανάπηρους συνανθρώπους μας."

Αυτή λοιπόν είναι η ανθρώπινη φύση; Βίαιη, μισαλλόδοξη, εγγενώς κακή; Κοιτάμε μόνο την δική μας επιβίωση, το δικό μας συμφέρον, προσωπικό, οικογενειακό, ταξικό και μάλιστα με αυτήν ακριβώς τη σειρά;

Έτσι δείχνουν τα πράγματα!

Εντούτοις ήρθε ένας θάνατος, να φέρει μια μικρή ελπίδα. Ήρθε ένας θάνατος να φέρει στο προσκήνιο και πάλι έναν άνθρωπο που αγαπήθηκε όσο λίγοι. Ο λόγος φυσικά για τον αείμνηστο Κωστή Στεφανόπουλο!

Ο Έλληνας αυτός ήταν η πεμπτουσία του ανθρωπισμού. Του αρχαιοελληνικού μέτρου και της ακριβοδίκαιης προσωπικότητας. Την περίοδο που διαλαμβάνονταν τα γεγονότα που περιγράφει ο Ζηνέλλης στο βιβλίο του, ο Στεφανόπουλος ήταν 24 χρονών. Αν και ομήλικος με τους σφαγείς και δολοφόνους εκάτερων των παρατάξεων που αιματοκύλιζαν την ευρυτανική -και όχι μόνο- ύπαιθρο την περίοδο εκείνη, αυτός δεν συμμετείχε στην καταστροφή, αυτός προετοιμαζόταν για το μέλλον, ένα μέλλον που διαμόρφωσε -όσο μπόρεσε- σύμφωνα με τα ιδανικά του.

Κι αν θέλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε αυτόν, αν θέλουμε να μη μας λείψει, δεν έχουμε να κάνουμε τίποτε περισσότερο από αυτό που πρότεινε ο Ζαν Κλοντ Γιούνγερ, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο συλλυπητήριο μήνυμά του, να μείνουμε πιστοί στις αξίες που πίστευε ο ίδιος τόσο βαθιά σε όλη του τη ζωή και να ακολουθήσουμε το δρόμο που χάραξε, για αξιοπρέπεια, τιμιότητα, ακεραιότητα, αίσθημα ευθύνης και μετριοπάθεια.