Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα


Πρόσφυγες. Ο Διονύσης Παρούτσας καταπιάνεται με ένα από τα πιο φλέγοντα θέματα της επικαιρότητας (από την έντυπη έκδοση)

Την περασμένη Κυριακή το απόγευμα, στο Συνεδριακό είχε μια εκδήλωση για τις χαμένες πατρίδες της Μικράς Ασίας και την επέτειο της καταστροφής του μικρασιατικού Ελληνισμού. Την εκδήλωση διοργάνωσαν τα Γενικά Αρχεία του Κράτους με υπεύθυνη την πρεσβυτέρα Μαρία Παναγιωτοπούλου η οποία και μίλησε σχετικά, ενώ συμμετείχε εκ μέρους της Πανευρυτανικής και ο Κώστας Παπαδόπουλος, ο οποίος παρουσίασε τους αξιωματικούς που συμμετείχαν στην εκστρατεία πριν την καταστροφή.

723

Παράλληλα συμμετείχε και ο Πολιτιστικός Σύλλογος με ένα χορευτικό τμήμα του που παρουσίασε ιδανικά μπάλους και καρσιλαμάδες της Ιωνίας αλλά και ο Τάσος Ηλιόπουλος που διεύθυνε μια μικρή ορχήστρα και χορωδία οι οποίοι παρουσίασαν σχετικά τραγούδια. Μελωδικότατες φωνές, άψογη παρουσία, οργανοπαίχτες με αγάπη στην τέχνη τους. Πολύ δουλειά έκαναν επίσης και η κ. Χρυσούλα Καραγιώργου που βοήθησε εθελοντικά για ώρες αλλά και η κ. Δήμητρα Λάππα που δίδαξε τους χορούς.

Με λίγα λόγια επρόκειτο για μια εκδήλωση ιδιαίτερα πετυχημένη στη στοχοθεσία της αλλά και στην υλοποίησή της, άξια συγχαρητηρίων προς όλους τους διοργανωτές και συμμετέχοντες, που άφησε σε όλους μας μια γλυκόπικρη γεύση νόστου.

Όπως είναι φυσικό, σε μια τέτοια εκδήλωση τα συναισθήματα παρουσίασαν έντονες διακυμάνσεις και έξαρση. Όταν στην οθόνη εμφανίστηκαν εικόνες από ταλαιπωρημένους πρόσφυγες, που έφευγαν για να γλιτώσουν τη σφαγή και τον αφανισμό, δεν ήταν δυνατό να μη γίνουν παραλληλισμοί με την κατάσταση που επικρατεί σήμερα στον κόσμο, με τα καραβάνια των δυστυχισμένων που φεύγουν αλλόφρονα από την πατρίδα τους για να φτάσουν κάπου όπου τουλάχιστο θα εξασφαλίσουν την επιβίωσή τους.

Όταν αναφέρθηκε ο σκαιός τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκαν οι πρόσφυγες στην Ελλάδα, ότι η λέξη "πρόσφυγας" καταγράφηκε στα λεξικά σαν βρισιά, όταν τονίστηκε πως κάποιοι ζήτησαν ακόμη και να τους φορέσουν κίτρινα περιβραχιόνια ώστε να ξεχωρίζουν, τότε όλοι στο ακροατήριο δεν μπόρεσαν να αποφύγουν τις συγκρίσεις με το σήμερα και με τον τρόπο με τον οποίο υποδεχόμαστε τώρα τους πρόσφυγες, οι οποίοι μάλιστα δεν είναι καν Έλληνες.

Δυστυχώς όμως, αντί στον αέρα να διαχυθεί ένα αίσθημα υπερηφάνειας και ανθρωπισμού, διαισθανόταν κανείς ότι αυτό που θα έπρεπε να γίνει ήταν να φερθούμε και σε αυτούς με τον ίδιο τρόπο! Είναι ένα αίσθημα που δεν εμφανίστηκε μόνο στην προχθεσινή εκδήλωση αλλά διαπνέει όλη τη χώρα, δημιουργεί θυμούς και εντάσεις.

Αν το δει κανείς από ιστορική άποψη, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από τα γεγονότα, θα το θεωρούσε μάλλον φυσιολογικό. Άλλωστε, πάντα όταν μετακινούνται ακούσια πληθυσμοί, αυτοί που τους υποδέχονται το κάνουν δύσθυμα, εκφράζοντας τη δυσφορία τους άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο έντονα.

Στην εκδήλωση όμως είπαν ότι, τότε, το ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες που έφτασαν εδώ εκτοπισμένοι, ήταν θύματα αποφάσεων που λήφθηκαν στην σκακιέρα της πολιτικής των "μεγάλων" στην οποία ακόμη και ο Βενιζέλος ήταν ένα απλό πιόνι.

Για να ξεμπλέξουν οι Γάλλοι, οι Εγγλέζοι και οι Γερμανοί από την Οθωμανική αυτοκρατορία, αποφάσισαν να "ξεκαθαρίσουν" εθνοτικά τις δύο χώρες, έριξαν το τυράκι του αλυτρωτισμού στην Ελλάδα, όξυναν τον εθνικισμό στην Τουρκία, με αποτέλεσμα τη σύγκρουση, την επακόλουθη βίαιη μετακίνηση, τη λήξη του πολέμου και φτηνό πετρέλαιο για εκείνους.

Άραγε, αν σήμερα μας έλεγαν ότι στη Συρία, ο πόλεμος θα σταματούσε, το πετρέλαιο θα φτήνυνε για 50 χρόνια, η Ρωσία θα περιόριζε την επεκτατικότητά της και όλα θα επέστρεφαν σε κανονικούς ρυθμούς, μόνο και μόνο με την μετακίνηση ενάμισι εκατομμυρίου σουνιτών μουσουλμάνων από μια περιοχή σε μια άλλη, μήπως κι εμείς δεν θα το βλέπαμε εφικτό και ευκταίο; Μήπως θα μας ένοιαζε αν οι μετακινούμενοι θα έκλαιγαν, θα πεινούσαν και δεν θα ήθελαν να φύγουν από τα μέρη που γεννήθηκαν;

Ενοχλούμαστε –όλοι μας– από τα καραβάνια των άπλυτων προσφύγων, δεν θέλουμε τα παιδιά τους στα σχολεία μας, δεν θέλουμε το θεό τους στα πόδια μας και δεν γουστάρουμε τις μαντήλες τους στις γυναίκες τους. Δεν θέλουμε να μας επιβάλλουν τα ήθη τους και να αλλοιώσουν την καθαρότητα της φυλής μας. Και αυτό ισχύει το ίδιο και στην Ελλάδα και στη Γερμανία και στην Αγγλία και στη Γαλλία και στην Πολωνία και ακόμα περισσότερο στην Ουγγαρία.

Δεν διαβλέπουμε όμως τη νομοτέλεια: Όταν τα ζευγάρια γεννούνε ένα μόνο παιδί, τότε σε 30 μόλις χρόνια ο πληθυσμός της χώρας μειώνεται αυτόματα στο μισό. Δεν χρειάζεται ούτε πόλεμος, ούτε πρόσφυγες να αλλοιώσουν τον πληθυσμό ούτε τίποτα.

Και σε εξήντα χρόνια δεν απομένει παρά μόνο το ένα τέταρτο του αρχικού πληθυσμού και αυτό γερασμένο, που δεν θα έχει να πάρει συντάξεις, ούτε να πάει στο γιατρό γιατί δεν θα έχει καν γιατρούς. Τη ζημιά δεν την κάνει κανένας εχθρός, την κάνει η ίδια η ευμάρεια και η οικονομική πρόοδος! Και τότε, σε εξήντα χρόνια, η Ευρώπη θα γίνει ανοικτός χώρος για να κατακλυσθεί από όλες τις φυλές του Ισραήλ, που λέει ο λόγος.

Μόνο που αυτά τα εξήντα χρόνια, είναι ΤΩΡΑ. Η διαδικασία ξεκίνησε το 1960 και τώρα κοντεύουμε στο 2020. Δεν πρόκειται να σταματήσουν λοιπόν οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Δεν θα σταματήσουν πρώτον γιατί τους δημιουργούμε εμείς, και δεύτερον γιατί με την ανάπτυξη των μέσων μεταφοράς μπορεί ο καθένας να φύγει το πρωί από την Αγκόλα και να κοιμηθεί το βράδυ στην Αυστραλία με την ελπίδα ότι θα  φτιάξει μια ζωή όπου δεν θα κινδυνεύει από το Έιτζ, τα λιοντάρια και τους τρελούς δικτάτορες. Και είναι τόσοι πολλοί που δεν μπορείς ούτε καν να τους σκοτώσεις. Πνίγονται συνεχώς από μόνοι τους στη Μεσόγειο και ακόμη περισσότεροι καταφθάνουν στην Ιταλία. Συνεχώς.

Συνεπώς το να αρνούμαστε στα παιδιά των μεταναστών να πάνε στα σχολεία μας είναι το μεγαλύτερο λάθος. Πριν από 20 χρόνια, οι Αλβανοί ήταν το μεγάλο αγκάθι και τόνοι μελανιού (αλλά και αίμα σε κάποιες περιπτώσεις) χύθηκε για τα δικαιώματά τους και το πόσο θα αλλοίωναν τη φυλή, και ένα σωρό άλλα. Ποιος όμως μιλάει για Αλβανούς σήμερα; Μήπως τα παιδιά τους δεν θα πάνε στο στρατό, αν χρειαστεί να πολεμήσουν για την πατρίδα στην οποία μεγάλωσαν, στο όνομα των ιδανικών που διδάχθηκαν στα ίδια σχολεία με τα δικά μας παιδιά;

Ενσωμάτωση, αυτή είναι η λύση. Διαπολιτισμικότητα και όχι η αμερικάνικη πολυπολιτισμικότητα και αχταρμάς. Αποδοχή των ιδεών της πρώτης γενιάς και συγκατοίκηση, με αποτέλεσμα την απάλυνση των διαφορών στη δεύτερη γενιά. Και να αφήσουμε την Ειρήνη να κάνει τη δουλειά της, που είναι η προκοπή για όλους και η ενασχόληση με τα όμορφα πράγματα στη ζωή και όχι με το μίσος.

Και ταυτόχρονα διακριτική στήριξη της κυρίαρχης ιδεολογίας μας, της ελληνικής μας ταυτότητας, των Θρησκευτικών και της Ιστορίας μας, της Ορθοδοξίας και της Αρχαιότητάς μας, της Δημοκρατίας και του Ανθρωπισμού μας, ώστε να έχουμε περισσότερους Αντετοκούμπο και Πύρους. Τους μετανάστες, τους πρόσφυγες, τους μουσουλμάνους και τους τζιχαντιστές τους φοβούνται μόνο όσοι δεν έχουν εμπιστοσύνη στην ανωτερότητα του δικού μας πολιτισμού.

Κι αυτό γιατί κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτές τις αξίες, ούτε καν οι Ρωμαίοι που παρότι κατέκτησαν την Ελλάδα, "αυτή νίκησε τον κατακτητή και εισήγαγε τις τέχνες στο απολίτιστο Λάτιο", όπως μαθαίναμε λατινιστί στη Δευτέρα Λυκείου.

Στο κάτω – κάτω της γραφής, δεν είναι και τόσο τραγικό που οι πρόσφυγες της Σμύρνης μας έμαθαν τα ρεμπέτικα και την ισότητα των δύο φύλων…