Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

 


Θρησκευτικές σκιαμαχίες και πάλι. Ο Διονύσης Παρούτσας παίρνει θέση στη διαμάχη με αφορμή τα Θρησκευτικά

Σείστηκε και πάλι το Πανελλήνιο με την επιμονή του Υπουργού Παιδείας, να μετατρέψει τα Θρησκευτικά σε Θρησκειολογία. Τώρα βέβαια το πόσο ήταν "πολιτική γκάφα" και "ιδεοληπτικό παραλήρημα" (και όχι εσκεμμένη πολιτική κίνηση) είναι ερευνητέο. Και είναι ερευνητέο διότι σε μας τους πονηρούς κουτοχωριάτες, η ζωή μας έμαθε να μην καταπίνουμε αμάσητο τίποτε και να αμφισβητούμε τα πάντα.

721

Είτε, όμως, πρόκειται για την κατάργηση των θρησκευτικών, είτε για την "άρνηση" της γενοκτονίας των Ποντίων, ο Υπουργός παίζει με τις ανοχές του συντηρητικότερου μέρους της κοινωνίας οδηγώντας τις καταστάσεις στα όριά τους, φλερτάροντας όπως η πεταλούδα με την καυτή λάμπα.

Ανακίνησε ένα ζήτημα που δεν χρειαζόταν καμία παρέμβαση, καθώς ήδη τα Θρησκευτικά με τον τρόπο που διδάσκονται λαμβάνουν υπόψη όλες τις ιδιαιτερότητες των μαθητών, οι εκπαιδευτικοί είναι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένοι και στις περιπτώσεις στις οποίες υπάρχουν στην τάξη τους αλλοδαποί μαθητές (και δεν είναι λίγες) φροντίζουν -εκ των ενόντων- αλλά και με βάση τα σχολικά εγχειρίδια που πλέον είναι ιδιαίτερα "ουδέτερα", να μετατρέπουν το μάθημά τους σε ένα είδος συγκριτικής θρησκειολογίας ή φιλοσοφικής συζήτησης την οποία οι μαθητές έχουν ιδιαίτερη ανάγκη αυτή τη δύσκολη εποχή, στην οποία είχαν την ατυχία να γεννηθούν.

Αλλά ας δούμε το θέμα με μια ψυχραιμότερη ματιά. Γιατί άραγε πρέπει τα παιδιά να μην διδάσκονται τον Χριστιανισμό στο σχολείο; Με βάση την εξέλιξη των συγκοινωνιών και των μέσων μεταφοράς, είναι πολύ πιθανό ένα ελληνόπουλο να χρειαστεί, και να είναι απόλυτα φυσιολογικό, να δουλέψει σε άλλη χώρα ή να συνεργαστεί με αλλοδαπή επιχείρηση (από Κίνα, Ινδία κλπ). Οι αραβικές χώρες είναι μόλις 4 ώρες με το αεροπλάνο... όσο και να πας Θεσσαλονίκη με το αυτοκίνητο...

Αν χρειαστεί να δουλέψει στο Λονδίνο ή στο Βερολίνο, οι μισοί συνεργάτες του θα έχουν διαφορετική θρησκεία ή δόγμα. Ή μάλλον όλοι, γιατί και Χριστιανοί να είναι, θα είναι Καθολικοί ή Προτεστάντες... Γιατί να μην έχει την παιδεία και τις γνώσεις για να αντιμετωπίσει και να σεβαστεί τους ανθρώπους που θα συναντήσει και με τους οποίους θα συνεργαστεί;

Είναι τραγικό που παρατηρήθηκε και πάλι η προαιώνια σύγκρουση της κακώς νοούμενης συντήρησης με την κακώς νοούμενη προοδευτικότητα. Οι πρώτοι άρχισαν να αναθυμούνται "του Χριστού την πίστη την Αγία" και οι δεύτεροι το τσιτάτο "η θρησκεία είναι το όπιο των λαών".

Οι πρώτοι ομφαλοσκοπούν και περιορίζονται στην μικρή, περήφανη και καθαρή Ελλαδίτσα των Βαλκανίων, κι οι δεύτεροι ομφαλοσκοπούν μηρυκάζοντας ιδέες παρωχημένες και ανεδαφικές, ιδιαίτερα μάλιστα εάν κριθούν υπό το πρίσμα των συνεχώς μεταβαλλόμενων γεωπολιτικών συσχετισμών και της σύγκρουσης των θρησκειών που βρίσκεται σε εξέλιξη σε παγκόσμιο επίπεδο.

Εξ άλλου, γιατί να στερήσουμε από τους μελλοντικούς ενήλικες, ένα συναισθηματικό καταφύγιο όπως αυτό που προσφέρει η εκκλησία σε στιγμές δυσκολίας και απόγνωσης; Γιατί να αφήσουμε χωρίς πυξίδα τα παιδιά που εξ αυτού του λόγου θα αναγκαστούν να στραφούν σε αστρολόγους, μάγισσες, χαρτορίχτρες και διάφορα σινο-ινδικά δόγματα που θα τους προσφέρουν την ψευδαίσθηση μιας πνευματικής διαφυγής; Ή μήπως οι άνθρωποι θα πάψουν να αρρωσταίνουν, να χωρίζουν, να μπαίνουν φυλακή, να χειμάζονται;

Κανείς δεν λέει ότι τα σχολεία πρέπει να γίνουν κατηχητικά. Τον ρόλο αυτό τον δικαιούται και πρέπει να τον αναλάβει η ίδια η εκκλησία. Όμως το να σκιαμαχούμε, βάζοντάς τα με ένα "σύστημα" το οποίο στην ουσία είναι απολύτως λειτουργικό και ανθρωποκεντρικό, είναι -τουλάχιστον σε αυτή την περίοδο- εντελώς μη παραγωγικό.

Είτε "ακρίτως" δρων, λοιπόν ο υπουργός Παιδείας, είτε "εσκεμμένως", το αποτέλεσμα ήταν ένα, συγκεκριμένο και απτό: Ενεργοποίησε συντηρητικά αντανακλαστικά, έβγαλε ανθρώπους στο δρόμο, και συσσωμάτωσε την μερίδα εκείνη των πολιτών που έχει περισσότερο από κάθε άλλον την ανάγκη αναφοράς σε εθνοκεντρικές και μεγαλοϊδεατικές έννοιες: την φτωχότερη και την λιγότερο πεπαιδευμένη.

Όταν ο πληθυσμός βρίσκεται στα όριά του απέναντι στα κύματα των μεταναστών που διασχίζουν τη χώρα από άκρου εις άκρον, όταν οι φοβίες για την "ετερότητα" και το "αλλόδοξο" αυξάνουν μέρα με τη μέρα, και πιθανώς όχι αβάσιμα, τότε δεν είχε καμία δουλειά να θίξει αυτό το ζήτημα, ούτε καν στο όνομα της ελευθερίας του λόγου.

Διότι, όπως είναι γνωστό, η ελευθερία του καθενός μας σταματάει εκεί που αρχίζουν τα δικαιώματα του άλλου. Κι ενώ, φυσικά, δεν επιτρέπεται σε κανέναν να περιορίζει οποιονδήποτε να μιλάει, αυτός που μιλάει έχει χρέος να αυτοπεριορίζεται προκειμένου τα λεγόμενά του να μη βλάψουν και να μη θίξουν.

Κι αυτό φυσικά ισχύει πολύ περισσότερο για όποιον έχει θέση ευθύνης και είναι υπεύθυνος να προσφέρει έργο, είναι δηλαδή "υπουργός".