Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Πέμπτη, 30 Μαρτίου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα


«Υπάρχουν περιθώρια». Το νέο άρθρο του Διον. Παρούτσα και η αισιοδοξία για το μέλλον της χώρας και των πολιτών της

Μαυρίλα. Καταχνιά. Θλίψη. Οργή. Απογοήτευση. Απόγνωση.

Ο κατάλογος των λέξεων θα μπορούσε να συνεχιστεί επ’ άπειρον σε μια προσπάθεια να περιγραφεί η ζοφερή πραγματικότητα την οποία βιώνουν εδώ και οχτώ χρόνια οι Έλληνες.

720

Όπου και να κοιτάξει κανείς, θα δει ανθρώπους απελπισμένους, με πολύ κακές προσδοκίες για το μέλλον. Πλούσιοι και φτωχοί, επιχειρηματίες και υπάλληλοι αισθάνονται πως βρίσκονται στη μέση ενός ατελείωτου τούνελ, χαμένοι στο σκοτάδι χωρίς καμιά ελπίδα ότι κάπου στο βάθος υπάρχει η έξοδος, η ανάσταση.

Φυσικά όσο χαμηλότερα βρίσκεται κανείς στην κοινωνικοοικονομική πυραμίδα, τόσο μεγαλύτερο είναι το άγχος που βιώνει, τόσο δυσκολότερος φαίνεται ο Γολγοθάς. Γιατί εκείνος που έχει πενήντα-εκατό χιλιάδες στην άκρη, δεν φοβάται ότι θα πεινάσει, τουλάχιστον άμεσα.

Εκείνος όμως του οποίου οι δόσεις των καταναλωτικών δανείων έχουν «διπλώσει» μια και δυο φορές, εκείνη που βλέπει ότι τα 400 ευρώ της σύνταξης δεν φτάνουν ούτε για τα φάρμακα, ο μισθωτός που παίρνει 600 ευρώ το μήνα και είναι το μόνο μέλος της οικογένειας που δουλεύει, ακούγοντας ότι σύντομα οι άνεργοι θα αγγίξουν το ενάμιση εκατομμύριο, σίγουρα βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάθλιψης, εάν δεν τα έχουν περάσει ήδη προ πολλού.

Ο φόβος, η ανησυχία είναι διάχυτα. Ποιο θα είναι το αύριο που ξημερώνει για τα παιδιά μας; Όσοι βγαίνουν στις τηλεοράσεις, οι κύριοι με τις γραβάτες και τα κοστούμια, οι οικονομολόγοι και οι οικονομολογούντες, κάθε φορά μας μαυρίζουν την καρδιά. Αλλά και οι «αριστεροί» ή αριστερολογούντες, κι αυτοί φαίνεται να προβλέπουν σύντομα την «Ημέρα της Κρίσεως» για την Ελλάδα. Και φυσικά, το ότι ζούμε τις μέρες της... κρίσης φαίνεται να διαφεύγει από όλους.

Είναι όμως τόσο σκούρα τα πράγματα όσο προβλέπουν τα διάφορα καταστροφολογικά σενάρια; Ή μήπως είναι σαν εκείνη την πρόβλεψη της καταστροφής του 2012 που θα διέλυε τη γη;

Αν ξεφύγουμε από την μυωπική μας πραγματικότητα, που δεν μας αφήνει να δούμε λίγο πέρα από τη μύτη μας, θα αντιληφθούμε ότι αυτή δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας διέρχεται από παρόμοιες συμπληγάδες. Στην πραγματικότητα δεν είναι ούτε η πρώτη, ούτε η δεύτερη ούτε η τρίτη. Είναι η... πολλοστή!

Ένα ξεφύλλισμα ενός βιβλίου Ιστορίας, θα μας έδειχνε ότι αυτός είναι βασικά ο τρόπος με τον οποίο... προοδεύουμε ως έθνος! Εξ άλλου το λέει και το εμβατήριο: «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη Δόξα τραβά»...

Πέραν αυτών των ανούσιων αστεϊσμών ωστόσο, υπάρχουν και ορισμένες αδιαμφισβήτητες πραγματικότητες που δεν θα πρέπει να μας αφήσουν να βουλιάξουμε στην απελπισία και την μιζέρια.

Πρώτο και καλύτερο είναι το γεγονός ότι σ’ αυτή την μάχη, για πρώτη φορά ίσως στην ιστορία μας, δεν είμαστε μόνοι. Ως συμμέτοχοι στο ενιαίο ευρωπαϊκό νόμισμα, έχουμε στο πλευρό μας ολόκληρη τη νότια Ευρώπη, η οποία πολύ δύσκολα θα απεμπολήσει τον μεταπολεμικό τρόπο ζωής και ευμάρειας στον οποίο έχει συνηθίσει προς χάριν κάποιων οικονομικών παιγνίων.

Οι λαοί της Ευρώπης σήμερα δεν χειραγωγούνται τόσο εύκολα, οι πολιτικοί τους δέχονται υπερβολικές πιέσεις από τους διάφορους δημοκρατικούς θεσμούς για να γίνουν υποχείρια των οποιωνδήποτε επιχειρηματικών συμφερόντων.

Από την άλλη, παρά τον όποιο ευρωσκεπτικισμό, παρά την αποχώρηση της Μεγάλης Βρετανίας, παρά τα προβλήματα με τους πρόσφυγες, η ευρωπαϊκή ιδέα προχωρά όλο και περισσότερο προς την υλοποίησή της, και είτε το θέλουμε είτε όχι, στο τέρμα αυτού του δρόμου βρίσκεται η Ενιαία Ομοσπονδιακή Ευρωπαϊκή Δημοκρατία. Μπορεί να περάσουν πενήντα ή εκατό χρόνια, αλλά άπαξ και ο σπόρος έπεσε, δεν μπορεί παρά να φυτρώσει.

Και αναγκαστικά η Γερμανία θα εξακολουθήσει να παραμένει μπροστάρης σ’ αυτή την προσπάθεια γιατί αυτή θα είναι που θα κρατήσει τα ηνία, αυτή είναι που θα πραγματοποιήσει το όνειρό της για πανευρωπαϊκή ηγεμονία. Δεν θα είναι άλλωστε η πρώτη φορά που κάτι που δεν έγινε κατορθωτό με τα όπλα, θα γίνει με τα χρήματα!

Όμως η αισιοδοξία ότι τα πράγματα θα πάνε κατ’ ευχήν δεν εδράζεται μόνο στο ευρωπαϊκό δίχτυ ασφαλείας. Κάθε άλλο. Ήδη κορυφαίοι οικονομολόγοι προβλέπουν ότι παρά τις δυσκολίες, σε λίγα χρόνια θα ξαναβρούμε το δρόμο μας.

Ταυτόχρονα, ας θυμηθούμε τι έγινε στη δεκαετία 1955-1965. Τότε, οι ηττημένοι του εμφυλίου πολέμου, αντιμετωπίζοντας έναν άνευ προηγουμένου διωγμό σε ότι αφορά τις προσλήψεις τους στο δημόσιο, στράφηκαν στον ιδιωτικό τομέα και μεγαλούργησαν. Ασχολήθηκαν με το εμπόριο και τη βιοτεχνία ή τη βιομηχανία και αποτέλεσαν, αυτοί, την ατμομηχανή που έσυρε το τρένο προς την ανάπτυξη. Να μην ξεχνάμε δε, πόσο πολύ αναπτύχθηκε ο πολιτισμός την εποχή εκείνη, την εμφάνιση του Θεοδωράκη, του Γκάτσου, του Τσαρούχη, του Ελύτη και τόσων άλλων, η πνευματική δημιουργία των οποίων φτάνει ούτε λίγο ούτε πολύ μέχρι σήμερα. Εξ άλλου είναι παρατηρημένο ότι πάντα οι εποχές κρίσης οδηγούν σε περιόδους αναγέννησης.

Με τη χρήση των νέων τεχνολογιών, με τη στροφή προς την πράσινη ενέργεια και τις «οικολογικές» επενδύσεις, οι οποίες αποτελούν αυτή τη στιγμή παρθένο έδαφος σε παγκόσμιο επίπεδο, δίνεται η ευκαιρία για ένα δυνατό τίναγμα προς τα εμπρός, ακριβώς όπως έγινε μετά τον πόλεμο -μετά απ’ όλους τους πολέμους στους οποίους πήρε μέρος η Ελλάδα για να είμαστε ακριβείς. Ο Ωνάσης είχε εκμεταλλευτεί την αναδυόμενη αγορά πετρελαίου τη δεκαετία του '40  και του '50, συνεπώς δεν αποκλείεται κάποιος νέος Ωνάσης να βρίσκεται τώρα ανάμεσά μας.

Σήμερα, όλο και περισσότεροι αναγνωρίζουν ότι ο συντηρητισμός βρίσκεται πλέον στον ακραιφνή και στυλιζαρισμένο «αριστερό» λόγο ο οποίος θέλει «την εξουσία στο λαό», τον πλούτο «ισομερώς κατανεμημένο» και όλα αυτά για τα οποία χύθηκε τόσο αίμα πριν εκατό χρόνια. Όλοι καταλαβαίνουμε όμως πια, ότι η Δανία και η Σουηδία είναι περισσότερο «κομμουνιστικές χώρες» απ’ όσο ήταν η Σοβιετική Ένωση και η Κούβα, οι οποίες δεν είχαν τίποτα να μοιράσουν στους πολίτες τους!

Τέλος, είναι ολοφάνερο και αυταπόδεικτο ότι πίσω από κάθε οικονομική κρίση βρίσκεται μια ηθική και πνευματική αποσάθρωση. Όταν αυτές υπερβούν ένα κρίσιμο όριο, κινητοποιούν τα αντανακλαστικά των υγιών κοινωνιών και φέρνουν στην επιφάνεια τις δυνάμεις που οραματίζονται το αύριο. Κι αυτές οι δυνάμεις υπάρχουν, τις βλέπουμε καθημερινά στις χιλιάδες των νέων που σκοτώνονται στο διάβασμα για να περάσουν στο πανεπιστήμιο, στις δεκάδες θέατρα που λειτουργούν στην Αθήνα, στο άγνωστο πλήθος της διαδικτυακής δημιουργίας που μεγαλουργεί, στα εκατομμύρια ανήσυχων ιδιωτικών υπαλλήλων που κάθε βράδυ βρίσκουν λύσεις για την περίπτωση που αύριο θα μείνουν άνεργοι.

Δεν είναι λοιπόν προς θάνατον η κατάσταση. Χρειάζεται απλά υπομονή και ελπίδα. Στο τέλος, με κάποιο τρόπο, θα τα καταφέρουμε και θα βγούμε όχι απλά νικητές, όχι απλά όπως ήμασταν αλλά καλύτεροι!



Προσθήκη νέου σχολίου

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ: Τα μηνύματα που δημοσιεύονται στο χώρο αυτό εκφράζουν τις απόψεις των αποστολέων τους. Η ιστοσελίδα των "Ευρυτανικών Νέων" δεν υιοθετεί καθ’ οιονδήποτε τρόπο τις απόψεις αυτές. Ο καθένας έχει δικαίωμα να εκφράζει την γνώμη του, όποια και να είναι αυτή. Δεν δημοσιεύονται συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια. Τέτοια μηνύματα θα διαγράφονται όποτε εντοπίζονται.


Κωδικός ασφαλείας
Ανανέωση