Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

 


Μποτσάρεια Β’. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει (και αξιολογεί) για όσα έγιναν στο Κεφαλόβρυσο & το Καρπενήσι

Ο Αύγουστος κοντεύει σιγά-σιγά να φύγει, πέρασε ο Δεκαπενταύγουστος και η γιορτή της Προυσιώτισας. Το καλοκαιράκι σώνεται, οι μέρες ολοένα και μικραίνουν. Η πλατεία στο Καρπενήσι είχε κόσμο, μεσημέρι - βράδυ, οι πολιτιστικές δραστηριότητες σε κάθε χωριό ικανοποίησαν. Μια από αυτές ολοκληρώθηκε προχτές και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία. Πρόκειται, φυσικά, για τα Μποτσάρεια, τα οποία για δεύτερη φορά διοργάνωσε ο Δήμος και, παραδόξως, δεν τα πήγε καθόλου άσχημα!

3

Η παρέλαση-πομπή την προηγούμενη μέρα στο χώρο της πλατείας, τα τραγούδια, οι ομιλίες ήταν πραγματικά καινοτόμα προσέγγιση και εξαιρετική ιδέα. Το ίδιο όμορφη ήταν και η παρουσίαση των γεωγραφικών διαμερισμάτων και των αλύτρωτων πατρίδων. Ιδιαίτερα ο κεντρικός ομιλητής ξέφυγε από την πεπατημένη, ήταν ουσιαστικός, επικοινωνιακός, έδωσε πλήθος πληροφοριών για τη ζωή του Μάρκου Μπότσαρη με πολύ εύληπτο τρόπο και παρ' όλο που οι συνθήκες δεν ήταν και οι ιδανικότερες, (με τα μικρά παιδιά να παίζουν και να φωνάζουν και με τόσο μεγάλο και ετερόκλητο ακροατήριο), κατόρθωσε να πετύχει το στόχο του παραπάνω από ικανοποιητικά. Αρκεί μόνο να σκεφτούμε ότι σε αντίστοιχους πανηγυρικούς την 25η Μαρτίου ή την 28η Οκτωβρίου, δεν ακούει κανείς τίποτε!

Το αποκορύφωμα όμως των εκδηλώσεων στο Κεφαλόβρυσο, φέτος ήταν πραγματικά καλοδουλεμένο. Κατ' αρχάς η αλλαγή του χώρου δράσης στο ύψωμα έδωσε καλύτερη θέα σε όλους. Δεν υπήρξε ούτε ένας θεατής που να μην μπορεί να παρακολουθήσει. Επίσης η ιδέα να φωνάξει ο Μάρκος το όνομά του μπαίνοντας στη "σκηνή" ήταν ευρηματική και έδωσε την ευκαιρία σε όλους να τον εντοπίσουν και να παρακολουθήσουν τις κινήσεις του, μετατοπίζοντας έτσι την προσοχή από το πλήθος των άλλων "μαχητών" στο κεντρικό πρόσωπο, και καθιστώντας τους απλά ένα υπόβαθρο που υποστήριζε το κύριο δράμα. Για τον λόγο αυτό ακριβώς η μικρότερη (χρονικά) διάρκεια της "μάχης", πέρασε απαρατήρητη καθώς η ένταση των συναισθημάτων των θεατών κορυφώθηκε γρήγορα, ενώ έγινε σαφώς αντιληπτός και ο αρχικός τραυματισμός του ήρωα. Η σύλληψη του Άγου Βασιάρη εντούτοις πέρασε απαρατήρητη και ίσως έπρεπε να δουλευτεί περισσότερο.

Το κορύφωμα του δράματος, δηλαδή ο θάνατος του ήρωα ήταν απλά ιδανικό. Ξεκάθαρες οι μορφές, φανερή η εκπυρσοκρότηση, δεινή η υποκριτική ικανότητα του Γιάννη Χαλαστάνη. Ενός Χαλαστάνη αγνώριστου, ίδιου με τον Μάρκο, που έζησε κάθε δευτερόλεπτο του δρώμενου και απέδωσε με τον καλύτερο τρόπο όλα τα χαρακτηριστικά σημάδια που θα ταυτοποιούσαν τον ήρωα και, το σημαντικότερο, με την δέουσα σοβαρότητα που δεν άφησε σε κανέναν κακοπροαίρετο περιθώρια για σκώμματα ή μυκτηρισμούς.

Η νεκρική πομπή στο τέλος, ένα ακόμα σκηνοθετικό εύρημα, αν και όχι τόσο σύμφωνο με τα αρχαιοελληνικά θεατρικά ήθη, σκόρπισε ρίγη συγκίνησης. Προκάλεσε τέτοια συμμετοχή που αναρωτιόνταν όλοι αν έπρεπε να χειροκροτήσουν ή όχι (!) αφού ξαφνικά από θεατές μιας αναπαράστασης έγιναν "Μεσολογγίτες" ακόλουθοι μιας "κηδείας", στη διάρκεια της οποίας, αν ακουγόταν και το μοιρολόι, νομίζω θα γινόταν ακόμη πιο υποβλητική.

Ο ήχος και ο φωτισμός ήταν εξαιρετικός, η ιδέα για τα καθίσματα οριοθέτησε σημαντικά την "πλατεία", αν και όλοι σηκώθηκαν για να δουν καλύτερα. Η απαγγελία ήταν μάλλον υποτονική, πιθανότατα το περιβάλλον, ο χώρος και η περίσταση να δικαιολογούσε λίγο περισσότερο πάθος. Βέβαια και ο κόσμος ήταν μάλλον λιγότερος από πέρυσι – αν και αυτό αποτελεί προσωπική εκτίμηση.

Η δεύτερη χρονιά των Μποτσάρειων λοιπόν, ολοκληρώθηκε επιτυχώς και καλύτερα από την πρώτη. Ίσως του χρόνου να περιμένουμε να δούμε και μια "συνάντηση" του Καραϊσκάκη με τον νεκρό Μάρκο στο δρόμο για το Μεσολόγγι. Ίσως του χρόνου, επίσης, να πρέπει να ετοιμαστεί και το συνέδριο για το οποίο είχαμε γράψει προ μηνός.

Σε κάθε περίπτωση όμως, οφείλονται συγχαρητήρια στους διοργανωτές: τον Δήμαρχο, τον παπα - Γιώργη και τα μέλη του συλλόγου. Συγχαρητήρια στον Γιάννη Χαλαστάνη, τον Δημήτρη Κεφαλά, τον Γιάννη Χαλκιά, τον Πάνο Καραγιάννη, τον Γιώργο Κατσιάρη και τον αντιδήμαρχο Κλεομένη Λάππα,  που εκτός από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο δρώμενο, έδωσαν κομμάτι της ψυχής τους σε όλη την εκδήλωση και αυτό φάνηκε και μεταδόθηκε στους παρευρισκόμενους, κρατώντας τους ενεργά εμπλεκόμενους. Όμως τίποτα δεν θα ήταν ολοκληρωμένο εάν δεν βοηθούσαν οι Λασπιώτες και οι δύο πολιτιστικοί σύλλογοι της πόλης.

Και τέλος η μεγάλη έκπληξη ήταν της υπεύθυνης για την εκδήλωση Ελένης Σιαξιαμπάνη, που έδωσε τον καλύτερο εαυτό της στη διοργάνωση, το γράψιμο των κειμένων αλλά και την σκηνοθεσία. Τελικά, αν κάτι γίνεται με μεράκι, βγαίνει πάντα καλό!

Αυτά προς τέρψιν των ομοθυμούντων. Για τους κακοκπροαίρετους επικριτές ας πούμε ότι αλάθητος είναι μόνο ο Πάπας και όποιος δεν κάνει τίποτε!

Το μόνο που μένει τώρα, είναι ο τουριστικός τομέας να εκμεταλλευτεί την προστιθέμενη αξία που επέφερε η εκδήλωση στο τελικό μας προϊόν και να προχωρήσουν στην κατάλληλη διαφήμιση.

Και σε μας να ευχηθούμε και του χρόνου καλύτερα.