Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Παρασκευή, 26 Μαΐου 2017

 

Διαφημίστε την επιχείρησή σας ΜΟΝΟ απο 10 ευρώ τον μήνα


«Η κλαγγή του ξίφους». Το νέο άρθρο του Διονύση Παρούτσα, όπως δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση

Τελικά η περίοδος από το 1950 μέχρι το 2000, φαίνεται πως ήταν η μόνη περίοδος που η ανθρωπότητα έζησε κάπως ανακουφισμένη από το άγχος του πολέμου, τις ατελείωτες σειρές των προσφύγων, τα κλαμένα παιδιά μάτια, τις απελπισμένες φωνές των μανάδων που χάνουν τα παιδιά τους και τις απογοητευμένες παρουσίες των ανδρών με κομμένα χέρια και πόδια μέσα σε ερειπωμένες πόλεις.

712

Φυσικά υπήρχε ο ψυχρός πόλεμος, φυσικά υπήρξε το Βιετνάμ, η Κορέα, οι πόλεμοι στη Αφρική, στο Ισραήλ και την Καμπότζη. Όμως όλα αυτά ήταν περιορισμένης κλίμακας, οι ατομικές βόμβες ήταν μόνο ένα φόβητρο, η ανθρωπότητα προόδευσε, το τείχος του Βερολίνου έπεσε, οι υπολογιστές έφεραν τους πολιτισμούς κοντύτερα, τα αεροπλάνα μετέφεραν τους ανθρώπους παντού.

Όμως φαίνεται πως 50 χρόνια ειρήνης είναι πολλά για μια ανθρωπότητα που κατατρύχεται από την μανία της αυτοκαταστροφής, 50 χρόνια είναι αρκετά για να ξεχαστεί η φρίκη ενός μακελειού και να αρχίσει να ετοιμάζεται η φρίκη ενός επόμενου.

Ποιος το περίμενε μόλις το 2010, ότι σε πέντε-έξι χρόνια θα αντιμετωπίζαμε εκατομμύρια προσφύγων που θέλουν να εγκατασταθούν στην ασφάλεια της Ευρωπαϊκής ηπείρου γιατί η Μέση Ανατολή και η Αφρική φλέγονται ή γιατί οι ωκεάνιες χώρες βυθίζονται στα νερά της μιας θάλασσας τη στάθμη της οποίας ανεβάζει η κλιματική αλλαγή, ποιος το περίμενε ότι το ΝΑΤΟ θα άρχιζε και πάλι να μιλάει για κίνδυνο εξ ανατολής, ποιος φανταζόταν ότι η Ρωσία θα ανακτούσε και πάλι την μιλιταριστική της προσέγγιση απέναντι στους γείτονές της;

Πριν από λίγες μέρες έγινε μια σύνοδος του ΝΑΤΟ στη Βαρσοβία! Μάλιστα στη Βαρσοβία, την ίδια ακριβώς πόλη που το 1955 ιδρύθηκε η συμμαχία των κομμουνιστικών κρατών της Σοβιετικής Ένωσης ως αντίπαλο δέος αυτού ακριβώς του οργανισμού, του ΝΑΤΟ. Ειρωνεία της τύχης ή καλά σχεδιασμένη επιλογή;

Η ένταση μεταξύ της Ατλαντικής Συμμαχίας και της Μόσχας αυξάνεται και πάλι. Η κατάκτηση Κριμαίας από τη Ρωσία και η συμμετοχή των στρατευμάτων της στις μάχες στην ανατολική Ουκρανία αναγκάζουν το ΝΑΤΟ να αναθεωρήσει τον τρόπο που αντιμετωπίζει τα θέματα ασφάλειας ανά την υδρόγειο μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Η Πολωνία, που τώρα πια είναι ενεργό μέλος του ΝΑΤΟ αισθάνεται ότι είναι στην πρώτη γραμμή. Βέβαια δεν περιμένει κανείς τι ρωσικά άρματα μάχης θα αρχίσουν ξαφνικά να προελαύνουν προς τη Δύση. Ο φόβος αφορά μια λεγόμενη "υβριδική κρίση" κάτι λιγότερο από έναν πόλεμο πλήρους κλίμακας. Αυτό που φοβούνται είναι μια διείσδυση  ρωσικών ειδικών δυνάμεων σε κάποιο από τα μέλη του ΝΑΤΟ στη Βαλτική, όπως είναι για παράδειγμα η Εσθονία όπου υπάρχει σημαντική ρωσόφωνη μειονότητα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να προκύψει ένα επεισόδιο, κι ένα πρωί το ΝΑΤΟ ξυπνάει και ανακαλύπτει ότι μια ρωσική "ειρηνευτική δύναμη" έχει εγκατασταθεί σε μια πόλη όπως η Νάρβα, κοντά στα σύνορα, για να "προστατεύσει" τον τοπικό πληθυσμό. Και το ζήτημα είναι, τι γίνεται τότε;

Στη σύνοδο κορυφής της Βαρσοβίας ανακοινώθηκε η ανάπτυξη τεσσάρων πολυεθνικών τάγματα στα τρία κράτη της Βαλτικής και την Πολωνία. Οι μονάδες αυτές, με επικεφαλής το Ηνωμένο Βασίλειο, τις ΗΠΑ, τη Γερμανία και τον Καναδά, θα εγκατασταθούν στις αρχές του  2017 και θα αποτελούνται από περίπου 3.000 στρατιώτες. Δεν είναι πολλοί, αλλά αποτελούν προειδοποίηση προς τη Ρωσία, ότι αν κινηθεί δυτικά, το ΝΑΤΟ θα εμπλακεί συλλογικά.

Οι Ρώσοι βέβαια επιμένουν ότι ο κίνδυνος της σύγκρουσης προέρχεται από την άλλη πλευρά. Υποστηρίζουν πως είναι η  επέκταση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς  και το σχεδόν μόνιμο μοτίβο των ασκήσεων στις χώρες της Βαλτικής και της Ανατολικής Ευρώπης  που υποδαυλίζουν την ένταση.

Αλλά η στάση του ΝΑΤΟ δεν είναι ενιαία. Υπάρχουν μέλη της γερμανικής κυβέρνησης που ανησυχούν για αυτό που ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Στάινμαγιερ αποκάλεσε "νατοϊκό κλαγγή της σπάθης". Τόσο το Βερολίνο αλλά και το Παρίσι, ιδίως θέλουν να δουν μια ισχυρή διπλωματική προσπάθεια προκειμένου να μειωθούν οι εντάσεις και να οικοδομηθούν εκ νέου γέφυρες με τη Ρωσία.

Ένα άλλο πιθανό ρήγμα στο ΝΑΤΟ είναι ότι αυτό μεταξύ «Βορρά» και «Νότου» - των χωρών δηλαδή που φοβούνται μια άμεση ρωσική απειλή, και εκείνων που ανησυχούν περισσότερο για το χάος και την αστάθεια ακριβώς απέναντι από τη Μεσόγειο, όπως η Ελλάδα. Εδώ δίνεται μικρότερη έμφαση στη σκληρή στρατιωτική άμυνα και περισσότερη στην προβολή σταθερότητας και την ενίσχυση των εταιρικών σχέσεων ασφάλειας με τις χώρες της Βόρειας Αφρικής όπως είναι η Τυνησία ή η Ιορδανία.

Τέλος, η σύνοδος κορυφής ασχολήθηκε πολύ και με τη συνεργασία ΕΕ-ΝΑΤΟ, κι αυτό διότι η έξοδος της Βρετανίας από την Ευρωπαϊκή ένωση δημιουργεί σημαντικά προβλήματα, καθώς η Βρετανία ήταν μακράν ο ικανότερος στρατιωτικός παράγοντας της Ευρωπαϊκής Ένωσης και παραμένει ένας σημαντικός παίκτης στο ΝΑΤΟ. Έγινε λοιπόν προσπάθεια να ακυρωθεί το μήνυμα που έστειλε το Brexit, και η Δύση προσπάθησε να παρουσιάσει ενιαίο μέτωπο.

Με όλα αυτά να συμβαίνουν γύρω μας, με την σκιά του πολέμου να επανέρχεται απειλητική πάνω από τη Γηραιά Ήπειρο, και πάλι μετά από 70 χρόνια, τα δικά μας προβλήματα δείχνουν πολύ μικρά και υποβαθμισμένα. Όχι βέβαια σε αυτούς που τα βιώνουν καθημερινά αλλά σε όλους τους άλλους.