Greek Albanian English French German Italian Portuguese Russian Spanish Turkish
Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

ev media-logo

 


Μεταξύ μας και λόγος να μη γίνεται. Ο Διονύσης Παρούτσας γράφει για την καθημερινότητα στο Καρπενήσι (και πως μπορεί να βελτιωθεί)

Είναι αλήθεια πως το Καρπενήσι, έκανε ανέκαθεν φιλότιμες προσπάθειες να μη γίνει… Πρέβεζα του Καρυωτάκη. Δύσκολα βέβαια μια τόσο μικρή πόλη, αποφεύγει τα κλισέ και την επαρχιώτικη νοοτροπία με τα προβλήματα στις ανθρώπινες σχέσεις ή την κοινωνική κριτική που εκ των πραγμάτων αμβλύνεται στις μεγαλουπόλεις. Εν πάση περιπτώσει, όμως, τουλάχιστο στη διάρκεια των τελευταίων εκατό χρόνων όλοι προσπαθούσαν για το καλύτερο.

karpenisioti-dromos1

Ασφαλώς, προς την κατεύθυνση αυτή συντελούσε πάντα και το τουριστικό ρεύμα που κατευθύνονταν προς την περιοχή μας, είτε επρόκειτο για τις παραθεριστικές κατοικίες στη Ράχη, όπου έρχονταν για τον καθαρό αέρα οι φθισικοί το 1930, είτε επρόκειτο για τις καλοκαιρινές διακοπές των "Αγρινιωτών" τη δεκαετία του 1970, είτε, αργότερα, για το Χιονοδρομικό Κέντρο με τους χειμερινούς του επισκέπτες.

Και είναι ακριβώς αυτές οι "ενέσεις" πολιτισμού που δημιούργησαν μια κοσμοπολίτικη κουλτούρα στους κατοίκους, η οποία μάλιστα βγαίνει τόσο στον τρόπο δόμησης των κατοικιών, όσο και στα διάφορα εξωραϊστικά έργα που κατά καιρούς πραγματοποιούνταν. Είτε επρόκειτο για το "Κοσμικόν Κέντρον Νεράιδα" το 1930, είτε για την "Καλύβα του Φλωρεστάν" το 1960, είτε για την μαρμαρόστρωτη ψηφιδωτή πλατεία επί δημαρχίας του Σερετάκη, είτε για τα έργα ανάπλασης επί δημαρχίας Μπακογιάννη, είτε για το υπέροχο πάρκο Αποδήμων Ευρυτάνων που εγκαινιάζεται μεθαύριο, όλοι έβαλαν ένα λιθαράκι ενισχύοντας την εικόνα αυτή.

Το αποκορύφωμα, δε, της επιτυχίας είναι η βράβευση αυτών των έργων που πέτυχε ο Δήμος Καρπενησίου σε παγκόσμιο επίπεδο. Όπως είναι γνωστό η πόλη μας βραβεύτηκε στον Διεθνή Aρχιτεκτονικό Διαγωνισμό «Φιλικοί και Ανοιχτοί Χώροι σε όλους» που διεξάγεται κάθε τρία χρόνια από την «Διεθνή Ένωση Αρχιτεκτόνων».  Στον διαγωνισμό συμμετείχαν 76 πόλεις από 28 χώρες και το Καρπενήσι, εκτός από το βραβείο, κέρδισε και την ιδιαίτερη αναφορά της κριτικής επιτροπής που εστίασε στην λειτουργικότητα των έργων που έγιναν στο εμπορικό κέντρο του δήμου  και την αναβάθμιση της ποιότητας ζωής για όλους, ενώ ήρθε δεύτερο μετά το Πουέρτο Ρίκο και πριν το Χονγκ Κονγκ.  Συγκεκριμένα, η επιτροπή αναφέρει:

«Προσεκτικά σχεδιασμένοι δρόμοι και πεζοδρόμια που μεταμορφώνουν την εικόνα των κεντρικών δρόμων μίας ορεινής πόλης, ενθαρρύνοντας τους πεζούς και ελαχιστοποιώντας την κυριαρχία του αυτοκινήτου. Η πρόσβαση στο κέντρο της πόλης βελτιώθηκε σημαντικά, ειδικά για τα άτομα με κινητικά προβλήματα, ενώ τα θερμαινόμενα πεζοδρόμια διασφαλίζουν την πρόσβαση ακόμη και σε συνθήκες χιονιού και πάγου. Η εγκατάσταση γραμμών τυφλών βελτιώνει ακόμη περισσότερο την προσβασιμότητα για ανθρώπους με προβλήματα όρασης».

Και δεν είναι μόνο αυτό. Η πόλη μας, αν και ο πληθυσμός της δεν θα το δικαιολογούσε, διαθέτει και αστική συγκοινωνία που διευκολύνει ιδιαίτερα τους ηλικιωμένους οι οποίοι δεν έχουν πάντα την οικονομική δυνατότητα να πάρουν ταξί, με συχνότητα δρομολογίων σχετικά ικανοποιητική και ακρίβεια ελβετικού ρολογιού.

Ζούμε λοιπόν στον Παράδεισο; Για τους ξένους επισκέπτες σίγουρα. Για τους κριτές των διάφορων διαγωνισμών που βλέπουν τα πράγματα από φωτογραφίες τύπου "πριν" και "μετά", οπωσδήποτε.

Για μας τους ίδιους; Φευ!

Αυτά τα ανεκδιήγητα κολωνάκια αριστερά και δεξιά στους δρόμους, είναι πραγματικές παγίδες για τους οδηγούς. Ιδιαίτερα εκείνο απέναντι στη στροφή που είναι τα ταξί στην παλιά λαϊκή, μπροστά στο κρεοπωλείο του Μαυραγάννη, λες και πληρώνει τις αμαρτίες όλου του κόσμου! Πάντα χτυπημένο, θύμα στιγμιαίας αβλεψίας και θύτης ουκ ολίγων σπασμένων φαναριών. Αμ, τα άλλα τα ξύλινα; Από την εκκλησία της Παναγίας μέχρι πάνω από την Αγία Τριάδα, με μαθηματική αναλογία, το ένα στα πέντε είναι ριγμένο και στη θέση του απομένει η μεταλλική του βάση περιμένοντας να σκίσει αμέτρητα λάστιχα αυτοκινήτων.

Κι αυτό είναι το λιγότερο. Στην πλατεία, ακριβώς μπροστά στον Τζανή, δυο τέτοια σίδερα καιροφυλακτούν για το πρώτο παιδάκι που θα παραπατήσει. Κι θα είναι τυχερό αν γλιτώσει μόνο με δυο ράμματα στο γόνατο. Το ίδιο και δίπλα στον Άγνωστο Στρατιώτη, το ίδιο και στη στροφή μπροστά στον ηλεκτρονικό πίνακα ανακοινώσεων, το ίδιο και μπροστά στην πόρτα του ΚΕΠ, το ίδιο και παραπάνω μπροστά στο Ζαχαροπλαστείο. Ανά πενήντα μέτρα και μια παγίδα που ακυρώνει το έργο, που θα έκανε τους ειδικούς για την ασφάλεια να σκίσουν τα διπλώματά τους.

Και δεν φταίνε οι οδηγοί που τα ρίχνουν. Αυτό θα ίσχυε στις περιπτώσεις που το γεγονός ήταν μεμονωμένο. Όμως κάθε τρεις και λίγο κάποιος πέφτει πάνω τους. Δεν μπορεί να είναι όλοι μεθυσμένοι ή κακοί οδηγοί! Είναι αυταπόδεικτο ότι φταίει ο σχεδιασμός τους, διότι αυτή η ιστορία έχει καταντήσει πια ανέκδοτο.

Κι αν συμβεί κάτι, δεν μπορεί να κατηγορηθεί, φυσικά, ο Δήμαρχος. Ούτε καν ο αρμόδιος αντιδήμαρχος, παρ' όλο που αυτός θα τρέχει στα δικαστήρια. Χρειάζεται συνεχής, καθημερινή επιτήρησή τους, αν και το καλύτερο θα ήταν να βγουν εντελώς, αφού τα δέντρα και οι… καρέκλες των καφετεριών αποτρέπουν πλέον τη στάθμευση.

Όσον αφορά το λεωφορείο που χρησιμοποιείται για την αστική συγκοινωνία, ο θεός να το κάνει λεωφορείο. Είναι ένα από εκείνα τα βανάκια των Ολυμπιακών Αγώνων που χαρίστηκαν στους Δήμους μετά την λήξη τους. Χρειάζεται κανείς να κάνει "κάμψεις" για να μπει μέσα, αν είναι τυχερός και βρει θέση. Εκτός πια κι αν το κάνουν επίτηδες για να γυμνάζονται οι ηλικιωμένοι με αρθριτικά, που το χρησιμοποιούν κυρίως.

Όσο για το "κανονικό" λεωφορείο, εδώ και πολλές μέρες βρίσκεται κάπου στη Λαμία όπου εξετάζεται ενδελεχώς από ειδικούς επιστήμονες της ΝΑΣΑ για να διαπιστωθεί… από πού χάνει λάδια! Δυστυχώς όμως, επειδή δεν είναι διαστημόπλοιο, δεν μπορούν να το βρουν… Ίσως κάποιος έπρεπε να αρχίσει να σκέφτεται την αντικατάστασή του. Στο κάτω-κάτω η αστική συγκοινωνία είναι από τις λίγες δομές που είναι ανταποδοτικές για τον Δήμο. Αν και σίγουρα όχι κερδοφόρα…

Τέλος πάντων. Η μεμψιμοιρία δεν ωφέλησε ποτέ κανέναν και δεν έχει νόημα. Ασφαλώς η πόλη μας είναι από τις ομορφότερες στην χώρα. Αν δεν ήταν, δεν θα ερχόντουσαν τόσοι πολλοί να τη δουν. Το κλισέ όμως λέει πως εχθρός του "καλού" είναι το "καλύτερο". Με λίγη προσπάθεια και συντονισμένες κινήσεις όλη αυτή η εικόνα που έχουν οι άλλοι για μας, μπορεί να γίνει και πραγματικότητα!